X
تبلیغات
رایتل
  فکر و قلب
گاهی به باران حسودی می کنم که چگونه بی پروا با آغوش گونه هایت عشق بازی می کند.
دوشنبه 21 فروردین‌ماه سال 1385
جواب شعر کوچه مشیری

بی تو طوفان زده ی دشت جنونم 

سیل افتاده به خونم

تو چه سان می گذری غافل از اندوه درونم

بی من از کوچه گذر کردی و رفتی 

بی من از شهر سفر کردی و رفتی 

قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم 

تا خم کوچه بدنبال تو لغزید نگاهم 

تو ندیدی...

نگهت هیچ نیافتاد به راهی که گذشتی

چون در خانه بستم دگر از پای بنشستم

گویا زلزله آمد

گویا خانه فرو ریخت سر من  

بی تو من در همه شهر غریبم

بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدایی

برنخیزد دگر از مرغ پر بسته نوایی

تو همه بود و نبودی

تو همه شعر و سرودی

چه گریزی ز بر من که ز کویت نگریزم

گر بمیرم ز غم دل به تو هرگز نستیزم

من و یک لحظه جدایی

نتوانم... نتوانم

بی تو من زنده نمانم...

بی تو من...

زنده نمانم.

 

                                                                                                 هما میرافشار


عناوین آخرین یادداشت ها
خوش آمدید
آرشیو
عضویت کاربران بلاگ اسکای
نام کاربری
تعداد بازدیدکنندگان : 79148